Hayat...

... gerçekten pamuk ipliğine bağlı.

Bir gün eve geldiğinizde hiçbir şeyin aynı olmadığını görebilirsiniz.

Artık korkuyorum, yolda yürümekten, tanımadığım insanlarla karşılaşmaktan, havanın kararmasından...

Hergün o kadar çok gasp haberi duyuyoruz ki kendimi eve kapatmak istiyorum. Dün bir kız evinin asansöründe boğazı kesilerek öldürülmüş! Artık apartmanımıza girdik diye bile rahat olamayacak mıyız? Bakkala çıkmaya bile korkacak mıyız? Liselerde bile bıçaklanarak öldürülme haberleri çıkıyor hergün.
Çevremiz gitgide daha da kötüleşiyor... Bazen "Allah rahmet eylesin" diyip bir süre sonra unutabiliyoruz... Ama yakınlarımızın başına gelince...

Bir hiç uğruna öldürülen o kadar çok insan var ki... Tanımadıkları kişiler tarafından öldürülüyorlar ama paraları bile alınmıyor. Sanki sokaklar ruh hastaları ya da madde bağımlılarıyla dolu...
Gerçekten korkuyorum!

Hulusi

Sol tarafta görmek olduğunuz arkadaşım Hulusi. Kendisi artık son zamanlarda yüzsüzlüğün dibine vurduğum bir kişi olmasına rağmen sabırlı davranışlarıyla beni mahçup etmiştir. Tam da kendisinin İspanya'ya master kabulu aldığı bu günlerde ona özel köşe ayırmak istedim. (Belki de İspanya yerine Hollanda'da okumayı seçecek, merakla bekliyoruz.)

Yaptığım yüzsüzlüklere gelecek olursak...
Ta Eylül'de aldığım yaklaşık 15 filmini yoğun ısrarları karşılığında anca geçen hafta geri verebildim, hem de tamamını değil! Bununla da yetinmeyip "Hulusi bak sana 8 film getirdim, bunun karşılığında 4 filmini alırım ama" diyerek kendi filmlerini kendi filmleriyle takas etmeye çalıştım. O ise sukunetini korumayı başardı, hatta başka filmler de verdi!
Sık sık cuma akşamları önceden planlamadan bir telefonla Hulusi'ye gidip "Vizyonda bu akşam ne var?" diyerek kuruluveriyoruz baş köşeye. O ise misafirperverliğini en güzel şekilde gösteriyor.
En son İspanya'dan kabul gelince "Hulusi filmlerini havaalanından geçiremezsin, Türkiye'ye dönene kadar bana bırak istersen film arşivini" bile dedim. O ise sadece güldü.
İşte kendisi böyle mübarek bir adamdır. Sadece misafirperverliği ve paylaşımcı ruhuyla değil, başka özellikleriyle de çok seviyoruz. Her daim kafasına takacak bir şeyler bulabilmesi beni şaşırtsa da seviyorum kendisiyle bu muhabbetler eşliğinde rakı tokuşturmayı.

Pınar'la Spor Saatleri

Sporda artık yalnız değilim!
Bugün Pınar bir kereliğine salonu görüp tek seans spor yapmaya gelmişti ki kendisini yalnız bıraktığım 5 dakika içerisinde aylık üyeliğe imzasını attı!
İlerleyen zamanlarda salon resimlerimizi koymayı düşünüyorum çünkü bazı hareketler var ki çok komik pozlar oluşturabiliyor, hem de hayatımızın en bön bakışlarıyla beraber. Pınar bugün bana bakıp bakıp eğleniyordu; "Ne gülüyorsun?" dedikten sonra ben de onu izledim ve gördüm ki sporun son 15 dakikasında içine düştüğümüz hal itibariyle izlenmeye değermişiz.

Wunderbar!

Almanca hiç bilmem. İngilizce'den sonra Fransızca'ya kasarken Bildiğim tek Almanca cümle "Was ist das?" olmakla beraber onu da zaten vasistas pencere modeli dolayısıyla öğrenmiştim.

Daha sonra bir Almanca cümle daha öğrendim ki o da Alman pornosu geyikleri sırasında öğrendiğim için gerçek hayatta hiç kullanamayacağımı düşündüğüm bir cümleydi: Du bist mein lokomotiv Andreas!

Akşam akşam şimşekler çaktı ve bu cümle geldi aklıma. Ne tesadüftür ki Andreas isimli Alman bir çocuk var, kendisiyle hiç konuşmadım ama bildiğim Almanca'nın yarısını çağrıştırdı bana... Konuşacak olsa söyleyebilecek tek şeyimin bu cümle olması pek ironik geldi.


Not: Fedakar arkadaşım Evren, her şey için teşekkürler; ama son bir isteğim var, 3-5 cümle Almanca öğret bana : )

1. Sene & Sağlıklı Yaşam

Dün, 1. sene şenliklerine başlarken (neyin 1. senesi olduğunu boşverin) bu etkinlikler çerçevesinde sağlıklı yaşama da adımımı attım. Artık Nergiz'le manyağa bağlayıp haftanın 3-4 günü spor yapacağız.

Spor yaparken yedikçe vicdanen rahatsız oluyorum "O kadar spor yaptım bunun üstüne bir şey yemeyeyim de bir işe yarasın bari" diye, o yüzden artık yememe de daha rahat dikkat edebiliyorum.
Bu dikkat etme olayına artık "rejim" demek istemiyorum, çünkü bunu bana iyice bellettiler ki rejime başlama olasılığı 1/2, ama rejimi bırakma olasılığı 1/1 !!!

Son rejim girişimimde Evren'le aramızda geçen bir diyaloğu da aktarmak istiyorum çünkü verecek bir cevabım olamamıştı, öylece kalmıştım:

- Evren, ben rejime girdim salata falan yiyeyim
- Özgecim rejim yapma!
- Ne yapayım?!
- Yeme!!!

Saatli Maarif Takvimi

Ailece günde en az 3 öğün NTV Hava Durumu alırız, bunun yanında denk geldikçe diğer kanalların da hava durumlarını kaçırmayız. Ama takip ettiğimiz bir başka bilgi kaynağı var ki o da Saatli Maarif Takvimi.
Mesela hemen önümüzdeki günler hakkında aydınlatıcı bilgiler vermek gerekirse, dün itibariyle "Berd-ül acuz soğukları"nın (berd= soğuk, acuz= kocakarı olmak üzere halk arasında "kocakarı soğukları" olarak bilinen dönem) etkisine girdiğimizi söyleyebilirim. Cuma gününe kadar bu soğuklar devam edecek, ayrıca bugün "Husum fırtınası" vardı. Önümüzdeki günler hakkında söyleyebileceklerim şunlar ki 15 Mart'ta "Kırlangıçların gelme zamanı"nın ardından 18 Mart'ta "Kırlangıç fırtınası", 21 Mart'ta baharın başlangıcı ve 22 Mart'ta "Martdokuzu fırtınası" var.
Nasıl oluyor anlamadığım bir şekilde saatli maarif takviminde yazanlar meteorolojiden daha doğru olabiliyor.
Bunun en şen kısmı da Türkiye'ye gelen yabancılara "3. cemre düşüyor bugün, o yüzden hava sıcak olacak" dediğimizde anlamalarını beklemek.
Değil mi Derya?

Psikolojik Sıkılma

"Psikolojik sıkılma mı olur? Sıkılmak zaten psikolojiktir" demeyin, var böyle bir şey ve adını da ben koydum.
Şöyle özetleyeyim, saat 15:20 ve cumartesi günümü hava koşullarına da bağlı olarak bomboş evde takılarak geçirdim. Şu anda gayet mutluyum; müzik dinliyorum, kahve içiyorum, msn muhabbeti döndürüyorum, bir şeyler okuyorum ve blog yazıyorum. Şu anki halimde ufacık bir sıkılma ve memnuniyetsizlik yok. Ama bunları bitirip yapacak bir şey bulamadığımda bütün bir gün evde kapalı kaldığıma canım sıkılacak. Ve şu anda da bunu bilerek sıkılabiliyorum.

Kısacası, evden hiç çıkmamamdan dolayı 2 saat sonra pişmanlık duyup sıkılacağımı düşünerek şimdiden sıkılabiliyorum.

Art of Animation

Son günlerde resim yapmaya sardırdım. Okuldan "Art of Animation" dersi almaya başlamamla (ve insan çizebildiğimi gördükçe) heveslenip değişik pozisyonlarda insanlar çizmeye başladım. (Zaten hocamız da sağolsun çok enteresan pozlarda çizdiriyor.) Bu dersi okula girdiğimden beri almak istiyordum ama hiç programım uymamıştı, son dönemimde alabildim ve Hulusi'yle Furkan'a da aldırdım. Kaptırıp çiziyoruz üçümüz de.
Sağ tarafta görmekte olduğunuz fotoğraf kantinin bir köşesinde "turnikeye girmiş bir kadının arkadan görünüşü"nü çizerken Pınar Ö. tarafından çekilmiş. (Not: Turnikeye giren kadını önden de çizebildim.)
(Alttaki "Defter" başlıklı yazısıyı okuyup takıntılı olduğumu bilenler için not: Resimde elimde tuttuğum mor kalem üstüme uysun diye özellikle alınmadı, tesadüf eseri öyle. Yoksa kullandığım kalemleri de giydiklerime uydurmak amaçlı almıyorum, hayır o kadar da takıntılı değilim. Ve evet kalemi kendimi bildim bileli spastik gibi tutuyorum, her gören beni önce solak sanır.)
Şimdiye kadar en iyi çizdiğim ve çizmekten zevk aldığım resimler 3 boyutlu geometrik şekiller, eşyalar vs. ve manzara resimleriydi. İnsan vücudu hiç çizemeyen biri olarak kendimi aşmaya başladım.

Ha bu arada unutmadan söylemeliyim ki resim merakım babamdan geçmiş olmalı, kendisi bu konuda çok yetenekli. Bu aralar emekliliğini de resim yaparak geçiriyor ("Apartman Yöneticisi Emekli Subay" gibi çok tipik bir adam olan babam, bu konuda bana Kenan Evren çağrışımı yaptırıyor. Resim yaparak, balık tutarak emekliliği geçiriyor...) Kendisinin 30 sene önce yaptığı resimler de hala özenle saklanmakta (Hele kara kalem Filiz Akın çalışması var ki en sevdiğim çizimi odur.)

Biraz daha geliştirdikten sonra çizimlerimi de koyarım belki buraya...

Defter

Bugün defter aldım! 16 yıllık öğrencilik hayatıma rağmen, 16*2=32 dönemdir her dönemin başında bilimum defter alan bir insan olarak hala böyle heyecan yapmam nedendir açıklayayım: Ben takıntılı bir insanım ve bir defterden uçması dışında birçok beklentim olabiliyor!

Ayrıca bu hastalık bulaşıcı! Dönem başlarında benimle kırtasiyeye girme hatasını yapmış kişiler de artık defter seçemez hale geldiler! Saatlerce dükkandaki bütün defterlerin içlerine teker teker bakar hepsine çeşitli yorumlar yapıp geçerim: "Bunun çizgileri çok koyu, açık renk istiyorum", "Bu çizgili, ya kareli olsun ya da çizgili olacaksa da çizgilerin arası daha dar olsun", "Spiralli olsun ama spirallerinin boyutu çok büyük olmasın ki çantada yamulmasın", "Kapağı plastik olsun ki çimlerde üstüne oturabileyim"... (Not: Bu son cümle abimin okula girdiğimde bana verdiği tek tavsiyeydi!)

Son kurbanım Derya birkaç kez benimle defter aldıktan sonra artık ben yorum yapmadan ne diyeceğimi tahmin edebilecek kadar ustalaştı bu konuda. Kırtasiyeye girdiğimizde bir defteri tam bana göstermek üzereyken "Ama bunun sayfası çok ince, tükenmez kalemi arka sayfaya geçirebilir" gibi herhangi bir sorunu saptayıp daha bana göstermeden eleyebilmekte.

İşte bugün o kusursuz defteri buldum! Tam çeşitli yerlerde 63479 tane deftere baktıktan sonra umutsuzluğa kapılıyordum ki onu gördüm! "Yaz bana!" diye çağırıyordu resmen! Son bir tane kalmıştı ve hemen alıverdim.
Favori markamı açıklıyorum: Koza. Geçen dönem de ondan almıştım. Morning Glory'ler gibi ayıcıklı değil, daha ağır; Taç gibi yeşil çizgili ama kapağı nem karşısında daha dayanıklı yani üstüne oturulabilir, Batu gibi sağlam spiralli ama spiralleri yamulmayacak kadar dar... Mükemmel... Budur!

Şu sektörde çalışmadığı halde benim kadar takip eden var mıdır bilmiyorum ama buradan yetkililere sesleniyorum, beni alın ve size ideal defteri yaratayım!

Say Say Say!!!

Günlerdir kafayı yercesine adını hatırlamaya çalıştığım parçayı buldum:
Hi-tech - Say Say Say
Eski bir Michael Jackson parçasının coverı olduğu için elimdeki Michael Jackson şarkılarına teker teker baktım, internetten yenilerini aradım, ağzımla mırıldanıp bilimum kişiye sordum, radyoda çıkınca telefondan arkadaşlara dinlettirdim, justcurio.us'a sordum, anladığım sözlerden lyric arattırdım... ama tüm bunlara rağmen bulamayıp uzun süre kafayı yedim. Herkese tanıdık geliyordu ama kimse adını bilmiyordu, soulseek'te kimsede yokmuşçasına aratınca çıkmıyordu, cover yaparken sözleri de değiştirdikleri için Michael abimizin sözlerinden aratınca bulunamıyordu... Ayrıca parçanın orjinali Paul McCartney ile söylenmiş ve Michael abimiz yerine onun albümünde yerini almış. Ben de "Michaelcığımın albümleri var, onca şarkıdan nasıl bulamam" diye boşuna stres yapmışım.
Ve çözüm şöyle oldu: İnternet başındayken bu parçayı en çok çalan Radyo 5'in sitesini açtım, o an çalan parçayı internette gösterdikleri için çalmasını bekledim ve evet nihayet çaldılar ve az önce öğrendim!
Oh bee!

Daha Mutlu Olamam!

Eveeet gelelim doğum günü notlarına! Bunu zaten yazacaktım ama geceye katılanlardan da yoğun talep geldi : )
2 Mart'ta doğum günümün okulda arkadaşlar tarafından kutlandığını yazmıştım, gece ise babamlarla yemeğe çıkıp rakı bardağı tokuşturduk (babamla karşılıklı rakı içtiğime şaşıranlar vardı, tokuştururken resim çekip durumu ispatlamış oldum.)

Asıl bomba kutlama ise cumartesi yaşandı!
Cumartesi gecesini bana ayırıp hayatımın en güzel doğum gününü geçirten 35 (yazıyla "otuz beş") arkadaşıma teşekkür ederim. Kalabalık ve eğlenceli doğum günlerim olmuştu ama bu seferki bambaşkaydı! Birçok insandan "Ne çok sevenin varmış, ne kadar güzel herkes gelmiş" laflarını duymak ayrıca mutlu etti.

En baştan başlayalım anlatmaya. Sabah kalktığım gibi kuaföre gidip saçlarımı kestirdim (ee süslenmek gerekiyordu, gece benim gecemdi ne de olsa!) Sonra Ayşe geldi ve beni alıp Florya'daki Beyti'ye öğle yemeğine çıkardı. İlk defa gittim, kesinlikle harikaydı! Hizmet kalitesine hayran kaldım. (Bu arada trafik yüzünden yol biraz uzun sürdü, yanımızdaki Kokoloji kitabını bitirdik!)

Sonra 6 gibi Ayşe'yle Taksim'e diğer arkadaşların yanına geçtik. Tramvay adlı yerin üst katında 20 kişilik rezervasyonumuz vardı, 25 olduk zor sığdık. Böyle bir kalabalıkta haliyle ortamın en şen gurubuyduk. (Beytiden sonra bir şey yiyemedim ama Pınar'ın seçtiği pastanın güzelliğinden de söz etmiş olmak istiyorum.) Ortaya pasta geldiğinde resmen kıyamet koptu! Bir an alt kattakilerin de gelip bize katılıp kutlayacaklarını düşündüm! Önümde 8 tane fotoğraf makinası belirdi, basın toplantısında gibi bir ona bir buna baka baka flaşları patlattık. Ayşeciğim ve Sırcancığımla beraber kestik pastayı, Mart Balıkları olarak. Birbirinden güzel hediyelerimi de alıp açtıktan sonra uzuuuun masanın bir o tarafına bir bu tarafına dolanıp herkesle sohbet ettim. Bu arada yemek boyunca 25 kişiden 4 tanesi erkek, gerisi kızdı! Ama bu erkek- kız oranı On The Run adlı mekana gidince değişti çünkü neyse ki diğer erkekler bize katılarak sayımızı daha da arttırdı. O gece sonradan aramıza katılanlarla beraber yaklaşık 35 kişiyle kutlama yaptık.
Tramvay'dan çıkarken 2 kız "Özge" diye seslendi, baktım ama tanıyamayıp kafamı çevirdim. Bir daha seslendiler, dönüp uzun uzun baktım soru dolu gözlerle, sonradan tanıdım ki 10 senedir görmediğim ilkokul arkadaşlarım Ebru ve Aslı! Beni nasıl tanıdıkları konusunda hiçbir fikrim yok ama sanki o gece her şey ben mutlu olayım diye düzenlenmişti! Onlarla bir süre ayak üstü muhabbet ettim. "Doğum günüme denk geldiniz" diyince "Aaa o sen miydin?! Yukardan sesiniz geliyordu, çok kalabalık ve şendiniz biz de kim doğdu diye merak etmiştik" dediler. Kısa muhabbetin ardından On The Run adlı mekana geçtik. (Bu arada kızlarla konuşurken Derya dışarda kaçırdıklarım yüzünden kafayı yiyordu ama bu da bizim aramızda kalsın.)

On The Run'daki en eğlenceli kısım karaokeydi! Nergiz, Ayşe, Derya, Sırcan (Evren'in Sırcan'ı sahneye patates çuvalı gibi taşıması komikti!) ve ben sahneye çıkıp "I Will Survive"ı söyledik, geri kalan herkes sahne önünden bize eşlik edip dans etti. Bütün mekanı coşturduk diyebilirim. Bir dahaki gidişimizde "Oooo hoşgeldiniz!" diye karşılanabiliriz. Karaoke sırasında video çekenler olmuş, amatör girişimimizi izlemeyi merakla bekliyorum. Ayrıca mekanda çalan gurubun demo CD'sini kazandık. Mor ve Ötesi'nden "Daha Mutlu Olamam" parçasını söylediler ki o anda tam hislerimi ifade eden şarkıydı! Gece 11 buçuğa kadar orada kaldıktan sonra Derya'yla Mojo'ya geçtik.

Mojo daki eğlencemiz de kesinlikle unutulmazlar arasında yerini aldı! Derya'nın arkadaşı Bahar ve onun arkadaşları da bir süre bizimle takıldılar ama asıl komik kısım onlar gittikten sonra oldu! Muhabbete kasan gençler oldu, bu sırada 2 efendi çocuk koruyuculuk yaptı. Kendilerinin yanında kızlar vardı ama sonra ne olduysa arkadaşları yok oldu ve ikisi bizimle takılmaya başladı, efendi çocuklardı, muhabbet ettik, gece 4'te de İstiklal'in başına kadar yalnız yürümek zorunda kalmadık. Kızılkayalar'da bir şeyler atıştırdıktan sonra telefon bile vermeden taksiye atlayıp gittik.

İşte böyle uzuuun ve çooook eğlenceli bir gün oldu! Yapımda ve yayında emeği geçer herkese bir kez daha teşekkürler!

(Not: Fotoğraflar için Ayşe, Nergiz, Hulusi ve Merve'ye teşekkürler. Elime ulaştıkça resim koyabilirim daha.)

2 Mart - İnsanlığa Armağan (!) :p

Bugün benim doğum günüüüm!!!
Onun içindir ki böyle janjasyonel yazasım var.

Doğum günüm geldiğinde çok mutlu oluyorum. Gece 12'de telefonum çalmaya, mesajlar gelmeye başladı gene. İnsanlar tarafından hatırlanmak çok güzel!

Bugün okulda da arkadaşlar kutladılar. Derya elinde çiçekle karşıladı beni, sapında da boyunca "Mutlu yıllaaaar, iyi ki doğduuuuuuuuuun!!!" yazıyor, ayrıca akşam da pasta yerine waffle ile tekrar kutlandı doğumum. Sonra bölümden arkadaşım Ayşe'den hediye aldım. (Bu arada 4 Mart da onun doğum günü)

Asıl kutlama cumartesi olacak! Öğlen liseden kankim Ayşe beni alıp yemeğe çıkaracak, ondan sonra akşam okulca yemeğe çıkacağız (okulca diyorum çünkü gerçekten gayet kalabalık olacağız!), gece de danslı çılgın eğlence düşünülüyor!

Şimdilik bu günü böyle kesiyorum, 3 gün 3 gece boyunca doğum günümü kutladıktan sonra eğlence notlarından aktaracaklarım olabilir...

Gece 12'de Mehtap (beraber olduğumuzda Edi-Büdü ismi takılan arkadaşım) doğum günümü çok doğru bir şey diyerek kutladı, hoşuma gittiği için bir parçasını yazmak istedim: "Bu doğum günlerini eğlenme maksatlı kullanıp büyümemekte ısrar ediyoruz sanki. Birinci sınıfta da böyle değil miydik biz? :p ..."

Kare Karalamaca

"Kim uğraşır bununla" diyip yüzüne bakmadığım Kare Karalamaca'nın hastası oldum. Gece 3'e kadar çıkan resmi bitirmeden uyuyamıyorum. Eski kitaplardan çözmeden atladıklarımı teker teker bitirip "Aaa ne kadar güzeeel, salyangoz resmi çıktııı!" diyip uyuyakalıyorum artık.